അപ്പു

കവിതകൾ പിറക്കുന്നത്‌ പ്രണയത്തിലോ വിരഹത്തിലോ അല്ല അത് പ്രാണന്റെ പ്രവചങ്ങൾ ആണ്

സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നിറ്റു വീഴുന്ന മിഴിത്തുള്ളികളോടാണ് എനിക്കേറെയിഷ്ടം കാരണം ഞാനുറങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ നിദ്രകൾക്ക് കൂട്ട് അവയുടെ നനുത്ത കാലൊച്ചകൾ മാത്രമാണ്

അർഹിക്കാത്തവർക്ക് അനർഹമായി നൽകിയപ്പോൾ ആഭാസമായി പോയൊരു വാക്കാണ് പ്രണയം

ഞാൻ നിനക്കൊരു പുസ്തകമാണ് ഒരിക്കലും വായിച്ചു തീർക്കാനാവാത്ത അപൂർണമായൊരു പുസ്തകം പാതി വഴിയിൽ എത്തിയ  നിന്റെ വായനയിൽ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു പിടിക്കാനാവാത്ത എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട് ആർക്കും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത ചില ശരികളുണ്ട് മതി ഇനി നിനക്കവസാനിപ്പിക്കാം നിന്റെ വായന ഒരു പൂർണത ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല

അക്ഷരം ********** എന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ പൂക്കുന്ന സുന്ദര സ്വപ്നമാണു നീ എന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി എന്റെ വിഷാദ യാത്രയിലെ ഇരുണ്ട പ്രഭാതങ്ങളിൽ ഉദിച്ച് എന്റെ മൗന സരോവരങ്ങളുടെ ചുവന്ന സന്ധ്യയിൽ അസ്തമിക്കുന്നു നീ ഇടയ്ക്കു നീ ബാല്യത്തിൽ കൗതുകവും കൗമാരത്തിൽ പ്രണയവും യൗവ്വനത്തിൽ ഓർമ്മകളും സമ്മാനിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട വിരുന്നുകാരിയായി ഓരോ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിലും ജീവിതമെന്തെന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ച് ഒരു തുള്ളി മഷിയിൽ പിടഞ്ഞു മരിച്ച എന്റെ തന്നെ ആത്മാവിന്റെ അംശമാണു നീ ആരുമറിയാത്ത എന്റെ മനസ്സെന്ന കടംങ്കഥയ്ക്കുത്തരമായി ആരും കാണാതെ എന്റെ നഷ്ടങ്ങളിൽ ഞാനൊളിപ്പിച്ച മിഴിനീരാണു നീ ഒടുവിലൊരു നാൾ ആറടി മണ്ണിൽ ഞാനുറങ്ങവെ എന്റെ ജീവന്റെ അവശേഷിപ്പാവും നീ ഞാനെന്ന  പ്രാണനിൽ വിരിഞ്ഞ കയ്യൊപ്പായി എന്റെ അസ്ഥിയിൽ പൂക്കുന്ന ചുവപ്പായി എന്നും നീയുണ്ടാകും ഒരിക്കൽ ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നുള്ള കാലത്തിനുള്ള അടയാളപ്പെടുത്തലായി